Z‘Wiehnachtschind im Himmel obe het es Wülchli vürezoge,

luegt uf d'Ärde ache u seit; soo, jtz het es aafe gschneit.

U im Wald die grosse Tanne hei dr Wintermantel anne.

S'isch jtz wäger a der Zyt, der Wiehnachtstag isch nimme wit.

Es geit zum Samichlous ga chlopfe, dää tuet grad sis Pfyffli stopfe,

brummlet öppis i si Bart, das isch öppe sini Art.

Grüess di wohl, seit d's Wiehnachtschindli, hättisch Zyt es Viertelstündli?

Möchter gärn es Bsüechli mache, es wär drum wäg de Wiehnachts - Sache.

Ui, faht da der Samichlous a piischte, Gsüchti plaget mi gar grüüsli, d's Chrütz tut

mer weh, u i de Beine hangets mer wie Zentnersteine.

Es isch eifach nümm zum Ushalte, los i bi eifach z Alte

u möchti hüür deheime blibe, söttisch das de Chinder schribe.

Ee mi Troscht, seit d's Wiehnachtschindli;

ohni di es Wiehnachtsfescht, was du für Gedanke hesch.

Dänk a d'Chinder im Spital, ir Stadt u Land u überall.

Die tüe itze Värsli lehre, Liedli singe, dich vereehre,

schlafe z Nacht fasch nümme iih, will si voll Erwartig si.

U das arme, blinde Käthi, we das hüür di Bsuech nid hätti,

es chönnt sich d's ganze Jahr nümm fröie, u o du müesst isches bereue.

Da isch der Samichlous grad wiene Junge us sim grosse Sässel gsprunge

u het gseit; nei das miech sech wäger schlächt.

No hüt mues i derhinder, wott zu mine liebe Chinder.

Hilf mer d'Gsüchti schnell vertrybe, tue der Rügge fescht iirybe.

U usem Gütterli, du weisch, gits e Schluck Wachholdergeischt.

Gib der Mantel u Kabutze. Tue mer nid der Bart verchutze,

gimer d'Hutte u der Stäcke, u i Sack tue viil zum Schläcke,

u so gö mer mitenand gmüetlich bis zum Himmelsrand.

Wo der Samichlous ganz froh der Wäg het under d Holzschueh gnoo

isch d's Wiehnachtschindli blibe schtah, luegt ihm no es Rüngli naa,

het vor Rüehrig zwüü Mal gschlückt u nes Freudetränli no vertrückt.

Druf schiebts z'Wülchli wider füür, u bschliesst di grossi Himmelstür.